Δείτε την ανακοίνωση εδώ: https://www.instagram.com/p/DHYD3wpMORu/?utm_source=ig_web_copy_link&igsh=MzRlODBiNWFlZA==

H στρατηγική αυτή συμμαχία έρχεται να επισφραγίσει την καινούρια πορεία στην οποία εισέρχεται η Capital Music, το ιστορικό πλέον rap label που ξεκίνησε από τη Θεσσαλονίκη, και αγαπήθηκε σε όλη την Ελλάδα.

Με ανανεωμένο roster, πάντα ισχυρό όραμα για το μουσικό της μέλλον & δυνατές παραγωγές, η Capital Music υπόσχεται τη δημιουργία των επόμενων rap projects που θα μείνουν ανεξίτηλα στην ιστορία της σκηνής.

Ο Μανώλης Λιδάκης (πραγματικό όνομα Εμμανουήλ Σπυρλιδάκης) γεννήθηκε στο Ηράκλειο Κρήτης στις 28 Φεβρουαρίου 1960. Στα εννέα του χρόνια άρχισε μουσικές σπουδές στην κιθάρα, τα πνευστά και στη θεωρία της μουσικής. Από το 1970 ως το 1977 συμμετείχε στις φιλαρμονικές του Ηρακλείου, παίζοντας ευφώνιο και τρομπέτα. Το 1982 πήρε μέρος στην τηλεοπτική εκπομπή “Να η Ευκαιρία” και την ίδια χρονιά κυκλοφόρησε τον πρώτο του δίσκο “Μετά Από Σένα”, σε μουσική Γιώργου Κατσαρού. Επίσης συμμετείχε στον δίσκο “Μίλα Μου Απλά” με την Ελένη Δήμου και τον Γιάννη Πάριο, καθώς και στο “Ρεπορτάζ” του Γιάννη Μαρκόπουλου.

Το 1988 υπέγραψε συμβόλαιο με τη δισκογραφική εταιρεία Sony Music, οπότε και αρχίζει να γίνεται δημοφιλής, ειδικά με τον δίσκο του “Ούτε Που Ρώτησα” (1990). Τα επόμενα χρόνια ακολουθεί πληθώρα συνεργασιών και κυκλοφορίες δίσκων με μεγάλη απήχηση στο κοινό, οι οποίοι τον καθιέρωσαν ως έναν εκπρόσωπο του λεγόμενου μοντέρνου έντεχνου και του λαϊκού ελληνικού τραγουδιού.

Ο Μανώλης Λιδάκης καταπιάστηκε και με την κρητική μουσική, διασκευάζοντας διάφορα παλιά ριζίτικα και άλλα κρητικά τραγούδια (π.χ. δίσκος “Κόκκινο Ακρογιάλι”). Ο ίδιος είχε επίσης δηλώσει ότι είχε επηρεαστεί από τραγουδιστές όπως ο Ξυλούρης, ο Μπαξεβάνης, ο Αηδονίδης, ο Καζαντζίδης, ο Μπιθικώτσης, αλλά και η Μοσχολιού, η Χαρούλα Αλεξίου και η Δήμητρα Γαλάνη.

Τον Ιούνιο του 2001 κυκλοφόρησε το άλμπουμ “Υλικό Ονείρων”, στο οποίο συνεργάστηκε με τους Γιώργο Ανδρέου, Λάκη Λαζόπουλο, Κώστα Λειβαδά, Σωκράτη Μάλαμα και Άλκη Αλκαίο. Το τραγούδι που έδωσε τον τίτλο του στο άλμπουμ είναι ένα ντουέτο του Λιδάκη με την Ελένη Τσαλιγοπούλου (είχαν συνεργαστεί ξανά το 2002 σε μουσικές εμφανίσεις στη “Σφεντόνα”), εμπνευσμένο από την Τρικυμία του Σαίξπηρ.

Τον Απρίλιο του 2004 κυκλοφόρησε “Το Κλειδί”, άλμπουμ με τραγούδια καταξιωμένων δημιουργών, όπως οι συνθέτες Τάκης Μπουρμάς, Χρήστος Νικολόπουλος, Ηρακλής Βαβάτσικας, Ορφέας Περίδης, Σόφη Παππά, Χρήστος Τσιαμούλης, Μανώλης Καραντίνης, Στέργιος Γαργάλας και οι στιχουργοί Θοδωρής Γκόνης, Λίνα Δημοπούλου, Σοφία Θωμοπούλου. Το καλοκαίρι του 2005 κυκλοφόρησε το άλμπουμ “Οσα σου ‘χω πει”, με παλιότερες επιτυχίες του, τέσσερα νέα τραγούδια και ένα DVD.

Το 2007 κυκλοφόρησε το “Αυστηρώς Λαϊκόν”, όπου ερμήνευσε αγαπημένα κλασικά λαϊκά τραγούδια μεγάλων δημιουργών, όπως οι Bασίλης Τσιτσάνης, Απόστολος Καλδάρας, Μίκης Θεοδωράκης, Χρήστος Νικολόπουλος, Αντώνης Ρεπάνης κ.ά.

Την ίδια χρονιά συνεργάστηκε με τον Αλκίνοο Ιωαννίδη, σε μουσικές εμφανίσεις αφιερωμένες στο έργο του Μάνου Χατζιδάκι. Αποτέλεσμα της συνεργασίας αυτής ήταν ο δίσκος “4 Θεατρικοί Μύθοι”, με τις μουσικές του Χατζιδάκι για τον “Ματωμένο Γάμο” του Λόρκα, το “Παραμύθι χωρίς όνομα” του Καμπανέλλη, τον “Καπετάν Μιχάλη” του Νίκου Καζαντζάκη και τον “Κύκλο με την Κιμωλία” του Μπρεχτ.

Το 2008 άλλαξε δισκογραφική εταιρεία και υπέγραψε συμβόλαιο με τη Legend. Την ίδια χρονικά, συνεργάστηκε με τον Δημήτρη Μητροπάνο και τον Μπάμπη Στόκα στο Κέντρο Αθηνών.

Η τελευταία του δισκογραφική δουλειά κυκλοφόρησε στις αρχές του 2009, με τίτλο “Μη μου γκρεμίζεις το όνειρο”, όπου συνεργάστηκε με τον Παντελή Θαλασσινό. Το 2024 ο Μανώλης Λιδάκης τραγούδησε το “Ρήγμα” σε στίχους Μάνου Τσιλιμίδη και μουσική Σωκράτη Μάλαμα.

Πηγή : ΑΠΕ-ΜΠΕ / Ε.Μ.

Κατάφερε να αγγίξει τις καρδιές εκατομμυρίων Ελλήνων και να γράψει ιστορία με κάθε τραγούδι της. Ηχογραφούσε τραγούδια, που γίνονταν μεγάλες επιτυχίες, έπαιζε σε ταινίες του παλιού ελληνικού κινηματογράφου, έκανε περιοδείες σε Ευρώπη, Αμερική και Αυστραλία και το μεροκάματο της έφτανε τις 8.000 δραχμές.

Τα δύσκολα παιδικά της χρόνια

Γεννήθηκε στη Σάμο, στο χωριό Μυτιληνιοί στις 14 Μαΐου του 1924. Το όνομα της ήταν Αθανασία Γκιζίλη. Η οικογένεια της ήταν πολύ φτωχή με τρία παιδιά. Η ίδια δόθηκε για υιοθεσία στην οικογένεια Καλαϊτζή που ζούσε στον Πειραιά. Το όνομα της έγινε Αγγελική Καλαϊτζή και πέρασε όμορφα παιδικά χρόνια. Ο θάνατος του θετού της πατέρα, όταν ήταν εκείνη 7 ετών, σημάδεψε και άλλαξε τη ζωή της. Αν και τα επόμενα χρόνια θα περνούσε δύσκολα, η Αγγελική λάτρεψε τη θετή της μητέρα, η οποία ήταν πάντα στο πλευρό της δίνοντας της αγάπη.

Στην αυτοβιογραφία της είχε δηλώσει: «Γεννήθηκα στη Σάμο. Όταν ήμουν ενός χρονού με υιοθέτησε ένα αντρόγυνο, μεγάλοι άνθρωποι, στα Ταμπούρια του Πειραιά, Καισαρείας 14. Η μαμά μου, η πραγματική, δεν έδωσε μόνο εμένα για υιοθεσία έδωσε και τον αδερφό μου, το Γιάννη. Δεν μπορούσε να μας ζήσει. Τέτοια φτώχεια στη Σάμο. Το προξενιό, γι’ αυτή την υιοθεσία, το έκανε η αδελφή της θετής μου μαμάς που έμενε κι αυτή στη Σάμο. Το νέο μου μπαμπά τον λέγανε Κώστα και τη μαμά μου Ευρύκλεια».

Είχε εξηγήσει ακόμη σε συνέντευξή της πως δεν γνώριζε πως ήταν υιοθετημένη. Η βιολογική της μητέρα ήρθε στη ζωή της απότομα: «Όταν ήμουν μικρή και μια κυρία μού έφερνε σοκολάτες και καραμέλες, ρωτούσα τη μητέρα μου ποια είναι αυτή η κυρία. Μου έλεγε ότι είναι μια θεία, που μας αγαπάει. Μεγάλωσα στα ξένα χέρια, αλλά αυτή η γυναίκα που με μεγάλωσε με λάτρεψε. Ήταν πραγματική μου μάνα. Μια μέρα, γυρνώντας από το νηπιαγωγείο, συνάντησα αυτή τη “θεία” στον δρόμο. Ήταν με έναν αστυνομικό και μόλις με είδε είπε “Να ‘το, να ‘το!”. Την είδα και τη ρώτησα, γιατί δεν έρχεται πια σπίτι μας. Μου είπε ότι δεν ήταν εδώ και έλειπε και μου είπε να πάω σπίτι της, να παίζω με τα παιδιά της. Και με πήρε σπίτι της και πέσανε τα αδέρφια μου – φυσικά ήταν αδέρφια μου – και εκείνη την ώρα μου είπε “Εγώ είμαι η σκύλα η μάνα σου, που σ’ έδωσα, γιατί δεν μπορούσα να σε ζήσω”. Της είπα ότι θέλω να κάτσω μαζί της και δεν θέλω να πάω στην άλλη. Μου είπε ότι, αν δεν πάω, θα τη βάλουν φυλακή. Η θετή μου μητέρα είχε καλέσει την αστυνομία και όταν πήγα σπίτι τής είπα: “Δεν είσαι εσύ η μαμά μου. Δώσε μου τα ρούχα μου, να πάω στην άλλη”. Είχα πολλές τέτοιες πικρίες στη ζωή μου».

Στη διάρκεια της Κατοχής στην Ελλάδα βρήκε τρόπο να ξεφύγει από την κόλαση της εποχής. Η θετή μητέρα της την έστειλε στη Σάμο για να γλιτώσει από την πείνα και τους βομβαρδισμούς, με αποτέλεσμα να καταλήξει υπό τη φροντίδα μιας θείας, η οποία την κακοποιούσε και την εξανάγκαζε σε βάναυσες καταστάσεις.

Ένας Ιταλός, τελικά, της έσωσε τη ζωή βάζοντας της σε μια βάρκα με άλλη ελληνική οικογένεια και πηγαίνοντας τους απέναντι στην Τουρκία. Θα περιπλανηθεί σε διάφορα μέρη μέχρι να επιστρέψει στον Πειραιά το 1945.

Ο έγγαμος βίος σε ηλικία 14 ετών

Επέστρεψε στον Πειραιά το 1945 και η θετή της μητέρα νόμιζε ότι η Αγγελική είναι νεκρή οπότε και θα χαρεί που γύρισε. Για να μπορούν να ζήσουν έχουν πιάσει δουλειά, η Αγγελική ως μοδίστρα καταφέρνοντας να φέρει κάποια χρήματα στο σπίτι. Ένας γείτονας ο Νίκος Ηλιάδης θα ζητήσει σε γάμο την 14χρονη κοπέλα ο οποίος ήταν 22 χρόνια μεγαλύτερος της. Αν και δεν τον θέλει θα αναγκαστεί να τον παντρευτεί.

Στην αυτοβιογραφία της είχε πει για τον έγγαμο βίο της: «Μ’ αναποδογύρισε την σκάφη και μου χύσε όλα τα νερά στο σπίτι γιατί ακριβώς δεν ήθελε να βγαίνω ούτε έξω απ’ την πόρτα. Δεν ήθελε ούτε με γειτόνισσα να μιλάω, μπορώ να πω και κάτι που ‘ναι φριχτό, όταν έφευγε, κοίταζε τι κυλόττα φοράω. Γιατί όταν γύριζε απ’ την δουλειά του, ήθελε να φοράω την ίδια κιλότα, γιατί αν άλλαζα κυλόττα τι θα γινότανε;

Όταν ενηλικιώθηκε, χώρισε τον πρώτο της σύζυγο, αφού πρώτα είχαν αποκτήσει δύο γιους: τον Φίλιππο και τον Βασίλη. Ο δεύτερος γιος της, πατέρας της τραγουδίστριας Αγγελικής Ηλιάδη, «έφυγε» από τη ζωή πριν τρία χρόνια.

Η δισκογραφία και οι μεγάλες επιτυχίες

Η καριέρα της ξεκινά στις αρχές της δεκαετίας του 1950. Αρχικά, έγινε ηθοποιός στα μπουλούκια της Ρίτας Τσάκωνα και αργότερα τραγούδησε ελαφρό τραγούδι με τον Γιάννη Βέλλα, καθώς και άλλους καλλιτέχνες του είδους. Πρότυπό της υπήρξε ο Τζίμης Μακούλης.

Η μεταστροφή της στο λαϊκό τραγούδι έγινε το 1953, όταν την συνάντησε ο ρεμπέτης Λουκάς Νταράλας και ερμήνευσε στο ραδιόφωνο το τραγούδι του «Το βουνό», σε στίχους Ευάγγελου Πρέκα. Το πρώτο της τραγούδι που ηχογράφησε «Το μαράζι»,  με την υπογραφή του Γιώργου Μητσάκη, έγινε μεγάλη επιτυχία και καθιέρωσε την Καλιτη Γκρέυ, ως γνήσια λαϊκή τραγουδίστρια.

Η ίδια είχε δηλώσει: «Τότε λοιπόν οι φωνοληψίες, όπως θα ξέρουνε οι παλιοί, δε γινόντουσαν όπως γίνονται τώρα, με ταινίες και τέτοια, με φίλτρα και με ένα σωρό πράγματα που τις μικρές φωνές τις κάνουν μεγάλες. Και τότε, μάλιστα, έπαιρνε και βραβείο όποιος χάλαγε τα λιγότερα κεριά στις φωνοληψίες. Κι απ’ ότι λέγανε, εγώ και ο Βαγγέλης ο Περπινιάδης, ήμασταν οι μοναδικοί τραγουδισταί που δε χαλάγαμε πολλά κεριά. Πηγαίναμε μια κι έξω. Τότε έπρεπε να είχες μέταλλο για να μπορέσεις να τραγουδήσεις στα μηχανήματα αυτά που είχανε. Πραγματικά, στήθηκα εγώ, το είπα το τραγούδι μια κι έξω.

Τρελαθήκανε όλοι γιατί, όπως μου εξήγησαν μετά, δίνανε βραβεία σ’ αυτούς που χαλάγανε τα λιγότερα κεριά, γιατί η φωνή γραφότανε πάνω σ’ ένα κερί. Μ’ αγκάλιασε ο Μητσάκης, με φίλαγε, κορίτσι μου, μπράβο, συγχαρητήρια, μιa κι έξω το πήγες το τραγούδι, δεν έπαθες καθόλου τρακ. “Ε, ας το κάνουμε άλλη μια φορά”, λέει ο κύριος Μηλιόπουλος κι ο κύριος Λαμπρόπουλος, “για να έχουμε κι ένα ρεζέρβα, γιατί μπορεί να χαλάσει το ένα κερί να έχουμε το άλλο”. Πραγματικά, το γύρισα άλλη μια φορά και γραμμοφώνησα το πρώτο μου τραγούδι με μεγάλη συγκίνηση».

Την δεκαετία του 1960, ήταν η πιο ακριβοπληρωμένη τραγουδίστρια της εποχής. Ηχογραφούσε τραγούδια, που γίνονταν μεγάλες επιτυχίες, έπαιζε σε ταινίες του παλιού ελληνικού κινηματογράφου, έκανε περιοδείες σε Ευρώπη, Αμερική και Αυστραλία με το μεροκάματο να φτάνει τις 8.000 δραχμές.

Τραγούδησε στα μεγαλύτερα νυχτερινά κέντρα, γνώρισε τους Αριστοτέλη Ωνάση, Τζίμι Χέντριξ, Έλβις Πρίσλεϊ, Ρίτα Χέιγουορθ, Σταύρο Νιάρχο και Μαρία Κάλλας.

Οι σχέσεις που σημάδεψαν την ζωή της

Μεγάλος της έρωτας ήταν ο Στέλιος Καζαντζίδης. Έμεινε μαζί του για 5 χρόνια και η σχέση τους πέρασε από πολλά στάδια.

Σε συνέντευξη της είχε δηλώσει: «Μικρά παιδιά ήμασταν. Ήταν η πρώτη μου αγάπη και ο πρώτος άντρας που με έκανε να νοιώσω γυναίκα. Μείναμε μαζί 5 ολόκληρα χρόνια. Την στοργή που βρήκε σε μένα δεν τη βρήκε από καμιά γυναίκα. Ήμουν δούλα στον άντρα.

Όπως έχεις ένα μωρό, έτσι είχα εγώ τον Στέλιο. Πολλά Σαββατόβραδα δεν ήθελε να πάμε για δουλειά και προτιμούσε να μείνουμε μαζί στο σπίτι. Ήταν η μεγαλύτερη κατάχρηση της ζωής μου. Κάπου δεν ήταν τυχερό. Εκείνος ξεμυαλίστηκε όχι εγώ. Ξαναγύρισε σε μένα ο Στέλιος μετά από ένα χρόνο. Όμως εγώ κάπου είχα παγώσει. Έκανα μια προσπάθεια να σμίξω με τον Στέλιο, αλλά όπως φαίνεται το είχα ξεπεράσει και ήδη είχα γνωρίσει έναν άλλο άνθρωπο και ήμουν ευτυχισμένη μαζί του, το Νίκο Λαιμό, τον εφοπλιστή».

Τα δημοσιεύματα της εποχής, έγραφαν πως το ζευγάρι δεν παντρεύτηκε γιατί δεν συμφωνούσε η μητέρα του Καζαντζίδη, Γεσθημανή.

Έπειτα γνώρισε τον Ανδρέα Μπάρκουλη ο οποίος ήταν ερωτευμένος μαζί της. Πέρασαν πολλά μαζί, ωστόσο οι δυσκολίες της καθημερινότητας τους έκαναν να χωρίσουν. Δέκα χρόνια αργότερα, ξανά συναντιούνται και τα βρίσκουν ξανά και ήταν έτοιμοι να παντρευτούν αλλά χώρισαν οριστικά.

Επιμέλεια: Μυρσίνη Ζαβουδάκη

Πηγή : ERTNEWS.GR

Δείτε το video clip του «Αγάπη μου με διώχνεις»: https://www.youtube.com/watch?v=WnvVMOqJOiA

Από μικρό παιδί έγραφε στίχους και με πίστη στο όραμα και τη δημιουργικότητά του κατάφερε να κάνει την μεγάλη του αγάπη επάγγελμά του, έχοντας πρώτα σπουδάσει μουσική παραγωγή και ηχοληψία. Η ζωή τού επιφύλασσε μια ωραία έκπληξη, όταν ο CEO & ιδρυτής της Golden Records, Mike Stathakis, άκουσε τυχαία ένα τραγούδι του και πίστεψε στο ταλέντο και τις δυνατότητές του προσφέροντάς του συμβόλαιο συνεργασίας. Την ίδια ημέρα πραγματοποίησε ραντεβού με την Αναστασία και πλέον οι δυο τους καταφέρνουν να προσφέρουν στο κοινό mega hits!

Ο ντράμερ εντάχθηκε στο θρυλικό μέταλ συγκρότημα το 1982, αντικαθιστώντας τον Κλάιβ Μπαρ και έχει παίξει σε όλα τα άλμπουμ τους από το «Piece Of Mind» του 1983. Ωστόσο, υπέστη ελαφρύ εγκεφαλικό επεισόδιο ή παροδικό ισχαιμικό επεισόδιο, τον Ιανουάριο του 2023 που τον άφησε εν μέρει παράλυτο στη δεξιά πλευρά από τον ώμο και κάτω.

Καθώς η παγκόσμια περιοδεία του συγκροτήματος «The Future Past» πλησιάζει στο τέλος της, ο ΜακΜπρέιν επιβεβαίωσε ότι η συναυλία στο Σάο Πάολο στις 7 Δεκεμβρίου ήταν η τελευταία του με το συγκρότημα και ότι αποφάσισε να κάνει ένα βήμα πίσω από τον τρόπο ζωής που ακολουθούσε έως τώρα.

Πηγή : ΑΠΕ-ΜΠΕ

Το κλιπ κάνει μία αναδρομή στην ιστορία του PlayStation, περιλαμβάνοντας μερικά από τα πιο εμβληματικά και αγαπημένα παιχνίδια όπως τα «Final Fantasy VII», «God of War», «Death Stranding», «Shadow of the Colossus», «The Last of Us Part 2», «Horizon: Forbidden West» και «Uncharted».

Πηγή : ΑΠΕ-ΜΠΕ

Συγκεκριμένα, σύμφωνα με το thestival.gr, το τροχαίο έγινε στη Θεσσαλονίκη γύρω στις 23:30. Κάτω από αδιευκρίνιστες συνθήκες, το αυτοκίνητο που οδηγούσε ο 53χρονος, συγκρούστηκε πλαγιομετωπικά με άλλο αυτοκίνητο, στη συμβολή των οδών Εγνατία και Λαγκαδά.

Από τη σύγκρουση, ο 53χρονος έχασε τη ζωή του. Στο ίδιο αυτοκίνητο επέβαιναν ακόμη πέντε ανήλικα άτομα, ηλικίας 16 ετών. Σύμφωνα με πληροφορίες, δύο από αυτά ήταν τα παιδιά του 53χρονου που τραυματίστηκε θανάσιμα στο τροχαίο. Οι τραυματίες διακομίσθηκαν στα νοσοκομεία «Παπανικολάου» και «Γ. Γεννηματάς» με ασθενοφόρα του ΕΚΑΒ. Στον απεγκλωβισμό των τραυματιών συνέδραμε κλιμάκιο της Πυροσβεστικής.

Πληροφορίες της τοπικής ιστοσελίδας αναφέρουν πως ο 53χρονος μετέβη, το βράδυ του Σαββάτου (16/11), στο κέντρο προκειμένου να πάρει τα δύο 16χρονα παιδιά του και τους τρεις ανήλικους προκειμένου να τους επιστρέψει στα σπίτια τους. Κατά την επιστροφή τους προς περιοχή της δυτικής Θεσσαλονίκης, έγινε η μοιραία σύγκρουση που του κόστισε τη ζωή.

Από τη σύγκρουση τραυματίστηκε ελαφρά και ο οδηγός του άλλου αυτοκινήτου.

Πηγή : stonisi.gr

H σημαντική μπάντα από τη Βόρεια Ελλάδα, την Παρασκευή στις 4 του Οκτώβρη, κάνει “ ποδαρικό” στο Κύτταρο, σε μια Blues – Rock βραδιά. Μαζί με τους Theo & The Boogie Sinners, μια από τις καλύτερες μπάντες της νεότερης γενιάς και τον φλογερό Nick (& the Backbone) Dounoussis υπόσχονται να βάλουν “ φωτιά” στις κιθάρες. «Τα μπλουζ ήρθαν για να μείνουν. Είναι η αλήθεια που βιώνει ο καθένας μέσα του», αναφέρει σε συνέντευξη που έδωσε στο ΑΠΕ-ΜΠΕ, ο Ηλίας Ζάικος, ο θρυλικός κιθαρίστας των Blues Wire και θεματοφύλακας της ζωντανής ιστορίας του μπλουζ στην Ελλάδα, λίγες ημέρες πριν την πολυαναμενόμενο live στην ιστορική σκηνή, στην Αχαρνών και Ηπείρου. Απ΄ την πλευρά του, όπως χαρακτηριστικά λέει η ψυχή των Boogie Sinners, Θοδωρής Αλεξίου, «το να βλέπεις τον Ηλία Ζάικο (κιθάρα) και τον Σωτήρη Ζήση (μπάσο) και τη Νίκη Γουρζουλίδου (τύμπανα) επί σκηνής όλα αυτά τα χρόνια είναι πάντα μια νέα εμπειρία καθώς κάθε φορά είναι διαφορετική».

Ηλία, τί είναι τα μπλουζ για εσένα;

Σε μια αντίστοιχη ερώτηση που είχε γίνει κάποτε σε διάφορους μπλουζίστες, οι απαντήσεις ήταν πολυποίκιλες, ο ένας είπε «τα βάσανα», ο άλλος «οι γυναίκες», κάποιος «το ποτό», μου έμεινε στο μυαλό αυτό που απάντησε ο Furry Lewis λέγοντας πως το μπλουζ είναι η αλήθεια, όχι όμως αόριστα και γενικά, αλλά εκείνη που βιώνει κι αισθάνεται ο καθένας μέσα του. Δεν μπορεί να είναι κάτι άλλο.

Έχουν νόημα τα μπλουζ τη σημερινή εποχή;

Ήρθαν για να μείνουν, το πιστεύω αυτό, όχι τυχαία. Δεν «βολεύτηκαν» ως γραφικότητα ή ξεζουμίστηκαν παραμένοντας απαθή σε μια ατέρμονη και μονότονη επανάληψη της κλασικής φόρμας, επηρέασαν και επηρεάστηκαν, εξελίχθηκαν, εμπλουτίστηκαν. Η σημερινή – ειδικά ηλεκτρική – μορφή τους ελάχιστα μοιράζεται με τα πρώτα χρόνια της ύπαρξης τους, αφουγκράζεται κάθε πρόβλημα του κόσμου που ζει τώρα, ακούει το γέλιο και το παράπονο που γεννούν οι σύγχρονες συνθήκες και τα μεταφράζει σε επικαιροποιημένες εκδοχές μπλουζ τραγουδιών στο πνεύμα και τους ήχους της εποχής μας. Δύσκολα να συναντήσεις διαχρονικότητα και παγκοσμιότητα τέτοιου μεγέθους σε άλλα στυλ που έλκουν την καταγωγή τους από τον απλό λαό.

Τί μπορεί περιμένει ένας μη μυημένος σε ένα live των Blues Wire;

Δεν κάνουμε τίποτε διαφορετικό από τις αναρίθμητες μπάντες του πλανήτη που παίζουν αυτή την μουσική. Εξερευνούμε τα όρια της κάποιες φορές, δοκιμάζουμε τα δικά μας, καταθέτουμε και μερικά κομμάτια πιο προσωπικού ύφους κάποτε, όμως αυτό που ενώνει ουσιαστικά κάθε ανάλογο σχήμα είναι πως ό,τι κάνουμε είναι προϊόν ανάγκης, λαχτάρα έκφρασης, μοίρασμα χωρίς αναστολές, επιφυλάξεις και κοροϊδίες. Να προσθέσω και τον μεθυστικό χαρακτήρα των αυτοσχεδιασμών – πολλές φορές χωρίς καμία προεργασία και με μουσικούς που συναντάμε πρώτη φορά στο πάλκο, κάτι που αποτελεί βασικό χαρακτηριστικό του πνεύματος του ιδιώματος που υπηρετούμε.

Ποιά η γνώμη σου για την ελληνική ηλεκτρική σκηνή και ποιες οι δυνατότητες εξέλιξής της;

Η χώρα μας διαθέτει πλέον πληθώρα εξαιρετικών μουσικών και όχι μόνο στο είδος μας αλλά γενικότερα. Αυτό δυστυχώς δεν μεταφράζεται ακριβώς σε αντίστοιχα γκρουπ και δουλειές, κυρίως λόγω της γενικότερης έλλειψης παιδείας που ανιχνεύεται στην Ελλάδα και τις επιλογές του επίσημου κράτους αλλά και του συστήματος παραγωγής, διάθεσης και προώθησης μουσικών έργων. Η βοήθεια και συμπαράσταση που θα συναντήσει ένας νέος άνθρωπος αν αποφασίσει να ασχοληθεί με κάτι εκτός πεπατημένης αγγίζει το ανύπαρκτο. Αντιλαμβάνομαι πως κάποιες μορφές έχουν αντίκτυπο και κάποια επιτυχία, όπως εκδοχές του metal & hip hop/trap κλπ όμως δεν υπάρχει βάθος, κατανόηση και στήριξη για την απαρχή της δημιουργικότητας, τουλάχιστον έτσι το αντιλαμβάνομαι και το εισπράττω εγώ. Τα μπλουζ βέβαια πάντα ανθούν στο περιθώριο και μέσα στις δυσκολίες, θέλουν αυξημένες αντοχές, πίστη και επιμονή, όσο κι αν μοιάζει χαμένο από χέρι αυτό το παιχνίδι, χαίρομαι ιδιαίτερα που βλέπω πολλά νέα παιδιά να γοητεύονται από την μαγεία αυτής της μουσικής.

Ο λόγος στον βιρτουόζο κιθαρίστα, τραγουδιστή και συνθέτη Θοδωρή Αλεξίου, ο οποίος αποτελεί την φλογερή ελπίδα της νεότερες γενιάς του Blues Rock στη χώρα μας, με σημαντική παρουσία σε Ελλάδα και εξωτερικό:

Τί σημαίνουν οι Blues Wire για εσένα και την ελληνική σκηνή;

Οι Blues Wire είναι οι πρωπάτορες της blues μουσικής στην Ελλάδα. Αυτοί “σύστησαν” τον Αμερικανικό αυτόν ήχο στα αυτιά των Ελλήνων. Το να βλέπεις τον Ηλία Ζάικο και τον Σωτήρη Ζήση επί σκηνής όλα αυτά τα χρόνια είναι πάντα μια νέα εμπειρία καθώς κάθε φορά είναι διαφορετική. Είμαστε πολύ χαρούμενοι που θα ξανά βρεθούμε επί σκηνής μιας και η τελευταία φορά που οι Boogie Sinners βρέθηκαν μαζί με τους Blues Wire ήταν πριν από τουλάχιστον 7-8 χρόνια. Επίσης είμαστε πολύ ενθουσιασμένοι που θα βρεθούμε για πρώτη φορά με τον επίσης τρομερό κιθαρίστα, Νίκο Ντουνούση.

Τί να περιμένει κανείς από την εμφάνιση σας;

Θα κάνουμε αυτό που κάνουμε πάντα με όρεξη και αγάπη! Θα παίξουμε κάποια από τα αγαπημένα μας originals καθώς και αγαπημένες διασκευές που έχουμε κανει σε blues και rock classics. Έπειτα από ότι φαντάζομαι ,καθώς αυτό γίνεται συνήθως , θα βρεθούμε όλοι επί σκηνής για μια jam σύμπραξη.

Τι ετοιμάζεις για το μέλλον;

Γενικώς μας αρέσει να πειραματιζόμαστε με παλιούς και νέους ήχους. Το John The Revelator ας πούμε.. είναι ένα παράδειγμα ενός παλιου gospel τραγουδιού το οποίο το “εκμοντερνίσαμε” . Έχουμε γενικώς πολύ original υλικό έτοιμο για την επόμενη μας studio “εξόρμηση”.

BLUES WIRE

Ηλίας Ζάικος: Κιθάρα-φωνή

Σωτήρης Ζήσης: Μπάσο

Νίκη Γουρζουλίδου: Τύμπανα

Οι Blues Wire με πλειάδα διακρίσεων εντός και εκτός τωντειχών, 35+ χρόνια πορείας, πάνω από 10 δισκάρες στο ενεργητικό τους, συνεργασίες με κορυφαία ονόματα του είδους (John Hammond / Louisiana Red / Katie Webster/ Carey Bell / Dave Kelly / Angela Brown / Larry Garner / Dick Heckstall Smith / Al Copley / Guitar Shorty / Johnny Mars / Dr.FEELGOOD κ.α) Opening acts σε Buddy Guy, Albert King, John Mayall, Otis Rush κ.α και συμμετοχές σε μεγάλα ευρωπαϊκά φεστιβάλ, μα πάνω απ’ όλα μια μπάντα βιωματικήμε θαυμαστή συνέπεια και αφοσίωση αλλά και το μοναδικό ταλέντο που τους επέτρεψε να ξεχωρίσουν και εν τέλει να καθορίσουν τα αγαπημένα τους μπλουζ. «Οι Blues Wire είναι το καλύτερο συγκρότημα του είδους στην Ευρώπη. Τους αξίζειν’ ακουστούν στα μεγαλύτερα ακροατήρια» KATIE WEBSTER!

NICK DOUNOUSSIS

(Nick & The Backbone)

Ένας από τους καλύτερος κιθαρίστες Blues στην Ελλάδα και ένα από ένας απο τους μοναδικούς του είδους στην Ευρώπη..
Στα τέλη της δεκαετίας του 70 με φίλους από το σχολείο ιδρύει το συγκρότημα GHETTO που κινείται στο χώρο της καθαρά ανεξάρτητης rock n roll σκηνής.Το 1983 συν-ιδρύει τους Blues Gang – Blues Wire και δημιουργούν τις δύο βασικές ζωντανές σκηνές της Θεσσαλονίκης, το Παραρλάμα‘86-’90 και το club του Μύλου ‘91-‘96. Μεγάλη δισκογραφία, συναυλίες σε όλη την Ελλάδα και Ευρώπη, έως το 1995, όταν ο Νίκος αποχωρεί, για να συστήσει το προσωπικό του τρίο NICK and the BACKBONE.
Την περίοδο 1997-98 το γκρούπ πραγματοποιεί δύο επιτυχημένες περιοδείες σε συνεργασία με τον ελληνοαμερικανό θρύλο της γενιάς του Chicago Blues ,Nick Gravenites και συνεργάζεται με άλλους καλλιτέχνες του BLUES, όπωs o Louisiana Red, ο Johnny Nicolas η Nelly Travis και ο Phil Guy. Το 1999 κυκλοφορεί η πρώτη δισκογραφική δουλειά των NICK and the BACKBONE με τιτλo “ Cracking Under Pressure” από την Ano Kato Records, σε συνθέσεις του Νίκου και με την συμμετοχή του Nick Gravenites στο τραγούδι. «Το Τexas blues συναντάτο Chicago» γράφουνοι κριτικές του δίσκου, με ευρωπαϊκές πινελιές τύπου Eric Clapton απο τα χέρια του Νίκου και ωμό, δυνατό, «Τεξάνικο» τύπου SRV and DOUBLE TROUBLE ήχο.Το 2000 ακολουθεί μία επιτυχής συνεργασία με τον θρύλο του μπλούζ του Σικάγου Phil Guy με εμφανίσεις στα μπλούζ φεστιβάλ της Αθήνας και των Σκοπίων. Από το 2001 το συγκρότημα συνεχίζει τις εκρηκτικές του ζωντανές εμφανίσεις, κερδίζοντας όλο και περισσότερους φίλους στην Ελλάδα και το εξωτερικό. Σταθμός στην σειρά των συναυλιών τους τα αφιερώματα στον JIMMY HENDRIX και τον STEVΙE RAY VAUGHAN, που συζητήθηκαν πολύ από τα ακροατήρια που τα παρακολούθησαν σε διάφορες ελληνικές πόλεις.

THEO & THE BOGOGIE SINNERS

#BoogieSinners #TheoAlexiou

Μια από τις αντιπροσωπευτικές μπάντες του Blues – Rock στηνΕλλάδα , οι Theo & The Boogie Sinners, ήδη 15 χρονια τωρα, διαδίδουν με τον δικό τους μοναδικό τρόπο τα”δικά τους” Blues,παίζοντας original κομμάτια από την δισκογραφία τους αλλά και διασκευές ιστορίκων rock blues τραγουδιών.
Ο frontman Θοδωρής Αλεξίου, είναι διεθνής μουσικός καθώς τα τελευταία 10 χρόνια,εκτός απο τις εμφανίσεις του στην Ελλάδα περιοδεύει και τις Ηνωμένες ΠολιτείεςΑμερικής .

Οι Boogie Sinners έχουν εμφανιστεί επι σκηνής με πολλούς καισημαντικούς καλλιτέχνες εντός και εκτός Ελλάδος και εχουν συμμετάσχει σε διεθνήδισκογραφία μέσω της Earwig Records του Chicago, στο τελευταίο album του Tommy McCoy “35 years Retrospect”, στο οποίο album συμμετέχουν μεγάλα ονόματα όπως Chris Layton (SRV and Double Trouble), Tommy Shannon ( SRV and Double Trouble, Johnny Winter), Levon Helm (The Band) και Lucky Peterson.

Τον τελευταίο χρόνο η μπάντα έχει κυκλοφορήσει 4 νέα singles με τίτλους “Scuse Me mr. World”, “Atomic World”,”Son Of The Wind” και την διασκευή τους στο John The Revelator.

Θεόδωρος Αλεξίου – Guitars/ Lead Vocals

Δημήτρης Πασσαλής – Guitar/Vocals

Μάνος Σιδέρης – Bass/Vocals

Δημήτρης Παπαναστασίου – Drums

https://www.facebook.com/TheBoogieSinners

Πηγή : ΑΠΕ-ΜΠΕ

Το σύνολο που επέλεξε να φορέσει ήταν μια haute couture δημιουργία του Βρεττού Βρεττάκου, η οποία χρειάστηκε δύο μήνες για να ολοκληρωθεί. Η κομψότητα και η προσοχή στη λεπτομέρεια ανέδειξαν την αύρα της σταρ, προσφέροντας στη βραδιά μια έξτρα αίσθηση μαγείας και μοναδικότητας.

Το look της ερμηνεύτριας ήταν εμπνευσμένο από τον frontman των Who, Roger Daltrey και την εμβληματική του εμφάνιση στο Woodstock το 1972. Περιλάμβανε μια ολοκέντητη κρυστάλλινη κάπα, διακοσμημένη με 500.000 ιριδίζοντα κρύσταλλα πάνω σε μεταξωτή μουσελίνα, ενώ τα λευκά κρόσσια από μετάξι έδιναν την αίσθηση ότι η κορυφαία καλλιτέχνιδα αιωρούνταν στη σκηνή. Το φως που αντανακλούσε πάνω στα κρύσταλλα δημιουργούσε ένα μαγικό εφέ, ενισχύοντας τη σκηνική της παρουσία.

Πηγή : ΑΠΕ-ΜΠΕ

(*Τις φωτογραφίες του Μανώλη Χιώτη παραχώρησε στο ΑΠΕ-ΜΠΕ ο Βρεττός Βρεττάκος)

Πάνος Μουζουράκης και Νίκος Πορτοκάλογλου σε ένα ντουέτο γεμάτο συναισθήματα

Ο Πάνος Μουζουράκης με το τελευταίο του άλμπουμ «Μεγαλώνω» αποδεικνύει ότι δεν εφησυχάζει σαν καλλιτέχνης. Αντιθέτως, συνεχίζει να αναζητά, να ανακαλύπτει νέους ήχους και να δημιουργεί καινούργια μουσικά μονοπάτια για το κοινό.

Ο δίσκος που κυκλοφορεί από τη Minos EMI, A Universal Music Company, είναι γραμμένος από τους Θέμη Καραμουρατίδη και Γεράσιμο Ευαγγελάτο. Είναι επιμελημένος με αγάπη, και αυτό έχει σαν αποτέλεσμα τη γέννηση εννέα τραγουδιών τα οποία επαναπροσεγγίζουν την σύγχρονη ελληνική pop με στοιχεία rock, dance pop και hip hop.

Το ευτύχημα για τον Πάνο Μουζουράκη στον δίσκο «Μεγαλώνω»  είναι η συνάντηση με τον Νίκο Πορτοκάλογλου. Οι δύο καλλιτέχνες ένωσαν τις φωνές τους για το ντουέτο «Στο Πάρκο».

Για τη συνεργασία αυτήν ο Πάνος Μουζουράκης δηλώνει μέσω της δισκογραφικής εταιρίας του: «Πέταξα τη σκούφια μου όταν ο Νίκος Πορτοκάλογλου με αναγνώρισε σαν καλλιτέχνη και με ενέταξε σε δίσκο του στο παρελθόν (στο άλμπουμ «Ίσως»). Πόσω μάλλον τώρα που συμμετέχει σε δίσκο μου».

Το ντουέτο των δύο καλλιτεχνών «Στο Πάρκο» αποτελεί μια ρομαντική σύνθεση, όπου οι ήχοι και οι στίχοι παντρεύονται με τον ιδανικότερο τρόπο και δημιουργούν πραγματικά ζωντανές εικόνες. Ο ακροατής ταξιδεύει και η ψυχή γεμίζει με αγνά συναισθήματα.

Ο δίσκος «Μεγαλώνω» αποτελεί παράλληλα μια μουσική ενηλικίωση για τον Πάνο Μουζουράκη, ο οποίος οπτικοποίησε και τα εννέα τραγούδια σε σκηνοθεσία του Κώστα Καρύδα. Ανάμεσα στα εννέα ξεχωριστά αυτά τραγούδια τα «Μπερδεμένος», «Έπαθα Αγάπη», «Τρυφερά».

Βρείτε το άλμπουμ «Μεγαλώνω» σε όλα τα ψηφιακά καταστήματα και τις streaming υπηρεσίες: