Βασισμένη στο ομώνυμο θεατρικό της έργο, η Μιμή Ντενίση με τη συνδρομή του Μάρτιν Σέρμαν στο σενάριο, μέσα από την ιστορία της Φιλιώς Μπαλτατζή, μιας κοσμοπολίτισσας Σμυρνιάς, που βιώνει τη τραγωδία της Μικρασιατικής Καταστροφής, καταφέρνει να μας ταξιδέψει στον χρόνο και να ζωντανέψει ένα από τα πιο τραγικά κεφάλαια της Ελληνικής ιστορίας. Ακριβής στα γεγονότα και καλά μελετημένη, η Ντενίση αποτυπώνει το ελληνικό αφήγημα της Μικρασιατικής καταστροφής, χωρίς όμως εθνικιστικές εξάρσεις. Η περιβόητη Μεγάλη ιδέα, η σύγκρουση βενιζελικών και βασιλικών, η στάση των Μεγάλων δυνάμεων που ουσιαστικά άφησαν τη Σμύρνη παραδομένη στις φλόγες, ο τρόπος που οι απλοί άνθρωποι -Τούρκοι και Έλληνες- οι οποίοι αιώνες είχαν μάθει να συμβιώνουν αρμονικά, βρέθηκαν ξαφνικά και χωρίς να το θέλουν σε αντίπαλα στρατόπεδα και μαζί το δράμα μιας οικογένειας, που ξεκληρίζεται και ξεριζώνεται, περνούν μέσα από τον φακό του Καραντινάκη, που συνδυάζει το προσωπικό και το πολιτικό στοιχείο, κρατώντας σωστά τις ισορροπίες. Ταυτόχρονα, το εύρημα με την Εληνοαμερικανίδα Φιλιώ, που πηγαίνει στη Λέσβο σήμερα για να παρασταθεί στους πρόσφυγες, με συντροφιά το τεφτέρι της γιαγιά της να της ξυπνάει μνήμες, συνδέει τις δυο εποχές, χωρίς μεγαλοστομίες και διδακτισμούς.

Με την αρωγή μιας πραγματικά αξιοθαύμαστης προαγωγής για τα ελληνικά δεδομένα, που με θάρρος ανέλαβε ο Διονύσης Σαμιώτης, αλλά και την αριστοτεχνική διεύθυνση φωτογραφίας του Σίμου Σαρκετζή , ο Καραντινάκης κινείται επιδέξια στην προκυμαία που στήθηκε στο Φάληρο, χρησιμοποιεί σωστά τα ειδικά ψηφιακά εφέ, αποδίδει πιστά τη ζωή στη Σμύρνη, αλλά και το μέγεθος της καταστροφής , προβάλλοντας δύο πραγματικότητες- την ευμάρεια και την ανεμελιά από τη μια, την απόλυτη τραγωδία από την άλλη- ενώ ταυτόχρονα μέσα από ένθετα κομμάτια κινηματογραφημένα στη λογική των επίκαιρων, μας μεταφέρει και στο μέτωπο, εκεί που μαινόταν ο πόλεμος, προσφέροντας μας μια ολοκληρωμένη εικόνα του τι συνέβη τότε.

Πραγματικά, πέρα από κάποιες μικρές αδυναμίες, κυρίως σε ό,τι αφορά στη διαχείριση των προσωπικών ιστοριών, που θα μπορούσαν να είχαν αναπτυχθεί περισσότερο, δεν μπορεί κανείς να μην επαινέσει αυτήν την ελληνική παραγωγή, που πετυχαίνει να αναπαραστήσει σωστά την εποχή, υπηρετεί στο έπακρο τις ανάγκες ενός ιστορικού δράματος και αφήνει μια σημαντική παρακαταθήκη για το μέλλον του εμπορικού σινεμά στη χώρα μας, που επιτέλους δείχνει πως μπορεί να ξεπεράσει τη φθήνια και την προχειρότητα και να προσφέρει στο ευρύ κοινό μια κινηματογραφική εμπειρία.

Σκηνοθεσία: Γρηγόρης Καραντινάκης
Παίζουν: Μιμή Ντενίση, Λεωνίδας Κακούρης, Burak Hakki, Κρατερός Κατσούλης, Ταμίλλα Κουλίεβα, Κατερίνα Γερονικολού, Ντίνα Μιχαηλίδου, Αναστασία Παντούση, Ozdemir Ciftcioglu, Νέδη Αντωνιάδη, Γιάννης Εγγλέζος, Έφη Γούση, Nathan Thomas, Χρήστος Στέργιογλου, Θοδωρής Κατσαφάδος, Daniel Crossley, Dunkan Skinner, Δάφνη Αλεξάντερ, Μιχάλης Μητρούσης, Nαταλία Δραγούμη, Μανώλης Γεραπετρίτης, Ανδρέας Νάτσιος, Ian Roberson, Joanna Kalafatis και ο Γιάννης Βογιατζής.

Περίληψη: H Φιλιώ Γουίλιαμς, μία ηλικιωμένη Ελληνοαμερικανίδα, σπεύδει στη Μυτιλήνη με την εγγονή της, για να συμπαρασταθεί στους Σύριους πρόσφυγες. Κανείς δεν ξέρει την καταγωγή της, κανείς δεν ξέρει ότι η Σμυρνιά γιαγιά της βρέθηκε κάποτε στο ίδιο νησί κατατρεγμένη και προσφυγοπούλα. Το τεφτεράκι με τις συνταγές της συνονόματης γιαγιάς Φιλιώς ξετυλίγει την πολυτάραχη ιστορία της κοσμοπολίτικης οικογένειας Μπαλτατζή, όπως διαμορφώνεται από τις τραγικές διεθνείς εξελίξεις, που καθόρισαν τη μοίρα ολόκληρων λαών.

Πηγή : politischios.gr

Η Panik Oxygen παρουσιάζει το soundtrack της ταινίας «Σμύρνη Μου Αγαπημένη», από τον Ανδρέα Κατσιγιάννη. Συμμετέχουν οι μουσικοί της Καμεράτας – Ορχήστρα των Φίλων της Μουσικής, η Εστουδιαντίνα Νέας Ιωνίας και ο βαρύτονος Δημήτρης Πλατανιάς. Τα τραγούδια ερμηνεύουν οι  Άλκηστις Πρωτοψάλτη, Θοδωρής Μέρμηγκας, Σοφία Μέρμηγκα και Ελεάνα Βαρελά.

Η ταινία «Σμύρνη Μου Αγαπημένη», που έκανε λαμπερή πρεμιέρα το βράδυ της Τρίτης, 14 Δεκεμβρίου, στο Μέγαρο Μουσικής Αθηνών και θα κυκλοφορήσει στις αίθουσες στις 23 Δεκεμβρίου 2021 με αφορμή την συμπλήρωση 100 χρόνων από την Μικρασιατική καταστροφή, βασίζεται στο ομώνυμο θεατρικό έργο της Μιμής Ντενίση και είναι μία υπερπαραγωγή υψηλών προδιαγραφών με διεθνές καστ που τιμά τον πολιτισμό της Ιωνίας.

Μιλώντας για τη μουσική της ταινίας, ο Ανδρέας Κατσιγιάννης αναφέρει μεταξύ άλλων: «Τώρα. Η Σμύρνη, ένα κομμάτι της ζωής μου, οι άνθρωποι, οι ιστορίες τους, οι ιστορίες μας, η κληρονομιά μας. Νιώθω ευγνωμοσύνη, χαρά αλλά και μεγάλη ευθύνη, να αποτυπωθούν όλες αυτές οι υπαρκτές στιγμές μέσα από τη μουσική μου και τις μοναδικές εικόνες που συνέθεσαν με μοναδικό τρόπο την αποτύπωση της ιστορίας της πόλης των πόλεων, της Σμύρνης.  Ευχαριστώ από καρδιάς τη Μιμή Ντενίση για όλα αυτά τα καλά και τα πολλά. Eυχαριστώ την Tanweer και ιδιαίτερα τον Διονύση Σαμιώτη για την εμπιστοσύνη τους. Ήταν πολύ δημιουργική η συνεργασία μου, με τον Γρηγόρη Καραντινάκη και τον Λάμπη Χαραλαμπίδη και τους ευχαριστώ πολύ.

Ευχαριστώ από καρδιάς τους μουσικούς της Καμεράτας και τον μαέστρο Πάνο Βλάχο.

Σμύρνη για εμένα είναι κυρίως η Εστουδιαντίνα και όλη αυτή η πορεία, που συνεχίζεται μέχρι και σήμερα με την ίδια δυναμική, με τους αγαπημένους μου φίλους και συνεργάτες. Όλο αυτό το ταξίδι το μοιράστηκα με δύο σπουδαίους συνεργάτες που έδωσαν πραγματικά την ψυχή τους και το ταλέντο τους στη μουσική μου. Δημήτρη Σιάμπο, Σωτήρη Ζηλιασκόπουλε, μαζί σας έκανα ένα από τα πιο ωραία μου ταξίδια, στο μαγικό κόσμο της μουσικής, σας ευχαριστώ.

Τιμή μου να συνεργάζομαι για άλλη μια φορά, με την Άλκηστη Πρωτοψάλτη που πάντα έχει κάτι καινούργιο να δώσει. Ευχαριστώ για τη συμμετοχή  και την αγάπη του, τον σπουδαίο Έλληνα βαρύτονο, Δημήτρη Πλατανιά,. Οι ερμηνείες του  πάντα καθηλωτικές. Στους αγαπημένες μου συνεργάτες από τη νέα γενιά που σέβονται τη μουσική μας παράδοση, ένα μεγάλο Μπράβο, Σοφία, Ελεάνα και Θοδωρή.

Ευχαριστώ πολύ τον Γιώργο Αρσενάκο και την Panik Records που ανέλαβαν με αγάπη να “στεγάσουν” και να επικοινωνήσουν σε κάθε γενιά, την μουσική της Σμύρνης.

*Οι μουσικές μου είναι αφιερωμένες στη μνήμη του πατέρα μου Παύλου Κατσιγιάννη, παιδί προσφύγων που εγκαταστάθηκαν στον Πειραιά, αυτός με έμαθε ιστορία και πώς να την καταγράφω, μέσα από το δικό μου κόσμο».